امام حسين (ع) پسر امام علي (ع)  و حضرت فاطمه الزهرا (س)  نواده رسول گرامي (ص) اسلام و امام سوم شيعيان جهان است.

امام حسين (ع)  3 شعبان سال 4 هجري قمري به دنيا آمد و در 10 محرم 61 در كربلا واقع در عراق امروزي به شهادت رسيد.

 بعد از شهادت برادر بزرگوارش امام حسن (ع)  به عنوان امام سوم شعيان هدايت بشريت و نجات مردم از ذلالت و بد بختي و گمراهي به طرف عزت و افتخار دنيا و آخرت را به عهده گرفت و طبق سيره برادرش امام حسن (ع) با معاويه پسر مرجانه به مدارا پرداخت و بعد از فوت معاويه برخلاف وعهده اي كه با امام حسن (ع) نموده بود. پسرش يزيد را به جانشيني خودش تعيين كرد. در حاليكه معاويه به امام حسن وعده نموده بود كه بعد از خودش زمام حكومت را به دست خود مردم بگذارند و بايد مردم خليفه خود را انتخاب كند.

يزيد پسر معاويه كسي بود كه در شقاوت و پستي دنيا نظيرش را نديده است. حلال خدا را حرام و حرام خدا را حلال نموده بود. ظلم و بيداد گري را از حد گزرانيده بود. بيت المال مسلمين را خودش با اطرافيان فاسدش تقسيم نموده و از هرگونه رذالت ابا نداشت. از خصوصيت بارز او ميگساري. ميمون بازي . قماربازي  و مفاسد مانند زنا و مجالس لهو و لهب بود. همه اينها را به عنوان خليفه مسلمين انجام مي داد و اين بدعت ها را به اسلام رواج داده بود. و اين حكومت هاي قبل از او بود كه زمينه چنين وضعيت را آماده نموده بودند كه مردم حق را از باطل تشخيص داده نمي توانستند. كسانيكه باعث شدند بني اميه دوباره به قدرت باز گردند بانيان اصلي چنين وضعيت به شمار مي آيند. چراكه خاندان ابوسفيان در حاليكه در ظاهر مسلمان بودند اما در باطن عليه اسلام اقدام مي كردند و براي ريشه كن نمودن اين دين تلاش زياد مي كردند. و در اين راه كساني هم از بيرون مانند نخبگان يهود به اينها كمك مي كردند.

به هرحال يزيد با اين مشخصات بر اريكه قدرت تكيه زد و مردم او را و اعمال او را به اسلام نسبت مي دادند و اسلام را از او مي فهميدند و ميديدن حال اگر امام حسين (ع) در اين شرايط سكوت نمايد و بالاتر ازآن دست بيعت به چنين شخصيت رذيل بدهد پس بايد فاتحه اين دين و اين امت را خواند. در اين سرزمين وسيع اسلامي ديگر كسي نمانده كه بتواند و يا عمق مسئله را درك نمايد غير از حسين. اوست كه وارث انبياء ست اوست كه وارث جدش رسول گرامي اسلام است و اوست كه وارث علي مرتضي ست و اوست كه وارث حسن مجتبي است. پس حسين كسي نيست كه تن به ذلت دهد . و چشم همه به سوي اوست كه اين تنها باقي مانده از سلاله پاك نيكان و تنها باقي مانده از نسل نور و هدايت و نجات اين تنها باقي مانده از نسل بشارت دهندگان بيچارگان تاريخ كه اين. چه مي كند.

او حركت مي كند. اما نه براي قدرت و خود نمايي و ماجراجويي بلكه او براي اصلاح و امر به معروف و نهي از منكر و نجات بيچارگان و مظلومان حركت مي كند. حركت مي كند نه براي به دست آوردن زور و زر بلكه براي نجات دين جدش چنانچه خود او در آغاز اعلام مي كند. كه من براي اصلاح دين جدم حركت نمودم.

اين سفينه هدايت براي هدايت بشريت حركت مي كند. و با فدا نمودن جان خودش. فرزندان بزرگ و كوچكش از علي اكبر تا علي اصغر و برادران رشيدش و برادرزاده هاي جوانش و نو داماد برادرش و ياران باوفايش در اين راه و اسارت اهل البتش كه ناموس خداست. دشمنان انسانيت را تا ابد از پيروزي بر انسانيت نا اميد مي كند. و همچنان نظام ظلم و زور و زر و  نظام سياه و  شوم . نظام دشمن انسانيت با همه توان و قدرتش و با همه سربازان تا دندان مسله اش با همه زره ها و شمشير و نيزه هاي فولادينش باهمه اي همدستي همدستانش و شياطين انسان نما هايش و سكوكت ذلت آور منافقينش كه همه و همه گرد آمده اند بر صحراي خشك و تفديده كربلا و همه زور و توان خود را متمركز ساخته اند تا آخرين ضربه را بر پيكر انسان و انسانيت بزنند و جنگ كه از زمان قابيل و هابيل شروع تا زمان حسين ادامه پيدا كرده را در اين صحرا به پيروزي شياطين و دشمنان انسانيت خاتمه بدهند ولي نتوانستند .  بر گلوي اصغر شيش ماهه پسر حسين فاطمه و دست عبدالله پسر ده ساله حسن فاطمه كه جلو شمشير دشمن سپر امام حسين قرار گرفته نتوانستند پيروز شوند.اگرچه خون آنها را ريختند ولي خون پسران فاطمه در كربلا بر شمشير زهرآگين و قلب هاي كينه توز دشمنان انسان و انسانيت پيروز شد نه تنها در روز عاشورا بلكه يزيديان زمان و لشكريان شيطان تا آخر زمان تا قيام قيامت از پيروزي بر انسان نا اميد گشتند. و اين حسين پسر فاطمه و علي بود كه توانست سجده ملايك بر آدم را معني كند. و حسين نواده محمد آخرين فرستاده خدا بود كه روي شيطان را تا ابد بر خاك ماليد و شرمنده ساخت.

و اين حسين بود كه معلوم كرد جامعه اسلامي بعد از وفات جدش رسول الله به بيراهه سوق داده شده بود. و جلو آنرا با ريختن خون خودش و فرزندانش گرفت و خود او بود كه مي گفت اگر " اگر دين خدا جز با كشته شدن من باقي نمي ماند پس اي شمشير ها را حسين را دريابيد"

و شعار هاي او از مدينه تا مكه و از مكه تا كربلا و شهادتش بيانگر مقصد و مرامش بود و بيانگر فلسفه قيامش بود.

در پايان از خداوند به حرمت امام حسين مي خواهيم كه توفيق درك بيشتر حسين و قيامش و درك بيشتر از دين و ديانت نصيب ما گرداند و ما را از پيروان راستين حسين قرار دهد و تعجيل در ظهور آخرين يادگار معصومين بفرمايد